วัวลากเกวียน

  • Views 65594

กาลครั้งหนึ่ง เจ้าวัวตัวหนึ่งถูกผูกเข้ากับเกวียนแบกหาม ชาวนาผู้เป็นเจ้าของมันประสงค์จะให้มันลากนำสินค้าไปขายในเมือง

เมื่อจัดแจงสินค้าใส่เกวียนเรียบร้อย  ชาวนาจึงขึ้นเกวียนและจูงมันเดินทางไปสู่เมืองที่เป็นจุดหมาย
ระหว่างทางแสงแดดร้อนแรง ทำให้วััวกระหายและรู้สึกเหน็ดเหนื่อย  แต่วัวผู้ลากเกวียนก็ไม่ส่งสียงร้องแต่อย่างใด วัวเทียมเกวียนยังคงลากเกวียนตามเจ้านายของมันไปเรื่อยๆ  แอ๊ดๆ แอ๊ดๆ เสียงเกวียนที่เทียมไว้ร้องดังตลอดทาง วัวเดินทางจอนรอนแรมหลายเพลา มันก็ไม่ส่งเสียงบ่นอันใด ตลอดทาง เกวียนที่มันเทียมไว้ยังคงออกเสียง แอ๊ดๆ แอ๊ดๆ  จนชาวนาหยุดพักระหว่างการเดินทางที่ริมลำธารแห่งหนึ่ง  เจ้าวัวดื่มน้ำในลำธารจนหมดความกระหาย มันนึกในใจ ” เฮ้อ เจ้าเกวียนเทียมข้า ไยส่งเสียงน่ารำคาญตลอดเวลา ข้าผู้แบกลากเจ้า หนักแสนหนัก เหนื่อยแสนเหนื่อย ไม่ควรเป็นข้าที่ควรร้องขอความเห็นใจมากกว่าหรืออย่างไร”  เมื่อเจ้าวัวรำพึงเสร็จ ชาวนาก็ลากพามันเดินทางต่อไปอีกไกลแสนไกล ตามโชคชะตาของเจ้าวัวที่ต้องรับความลำบากต่อไป

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
ผู้ที่ลำบากมากที่สุดมักไม่ปริปากอันใด